Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/12055 K.2024/16976

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Bozma ilamı doğrultusunda 5237 sayılı Kanun'un suç tarihinde yürülükte bulunan 143. maddesi uyarınca isabetli olarak yarı oranında artırım yapılmasına rağmen gerekçe bölümünde artırım oranının 1/12 olarak gösterilmesi suretiyle çelişkiye sebebiyet verilmesi,

2. Önceki hüküm yalnızca suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmiş olduğundan bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak gerekçeli karardan yargılama giderine ilişkin kısım çıkartılarak yerine "Bozma öncesi ilk kararda belirtilen yargılama giderinin payı oranında suça sürüklenen çocuktan tahsiline,