Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/12301 K.2025/15225

Sanığın hırsızlık suçundan ilk derece mahkemesince 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 62. maddeleri uyarınca teşdiden 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmesi üzerine Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesi tarafından 'teşdiden 9 yıl' ibaresi hükümden çıkarılarak sanığın 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmakla; kararın temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin; suçun unsurlarının oluşmadığına, sanığın suçu işlediğine dair delilin olmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak sureti ile hırsızlık suçundan hüküm kurulduğu halde, uygulama maddesinin 142/2-h olarak yanlış gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.