Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/12352 K.2024/2155

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 16.11.2021 tarihli ve 2021/1952 Esas, 2021/2750 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: UYAP'tan yapılan kontrolde sanığın 10.06.2021 olan karar tarihinde cezaevinde olmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir. Ancak,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hallerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, İstanbul 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.04.2019 tarihli ve 2019/11 Esas, 2019/292 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik istinaf istemleri üzerine yapılan inceleme neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 17.07.2019 tarihli ve 2019/2337 Esas,

2019/1922 Karar sayılı kararı ile mahkûmiyet hükmüne esas alınan tutanakların isimleri ve tarihleri açıkça belirtilmek suretiyle okunmadan "dosyadaki bilgi ve belgeler okundu" biçimindeki duruşma zaptına geçmiş soyut ifadelerin yeterli olmadığı, temel cezaların alt sınırdan ayrılarak teşdiden kurulmasında hukukî ve vicdanî zorunluluk bulunduğu,

katılan lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiği, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 63/1. maddesi gereğince gözaltında ve tutuklulukta geçirilen sürelerin mahsubuna karar vermek gerekirken, ilk derece mahkemesince bu konuda hüküm tesis edilmemiş olması gerekçeleri ile hükmün bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararında belirtilen hukuka aykırılıkların 5271 sayılı Kanun'un 280/1-(e) maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği,

zira her ne kadar aynı Kanun'un 289/1-i maddesinde belirtilen "hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması" kesin hukuka aykırılık halinin mevcut olduğundan bahisle istinaf merciince bozma kararı verilmiş ise de, bozma nedeni olarak gösterilen ve yukarıda sayılan hukuka aykırılıkların hiç birisinin bu bent kapsamına girmediği,

kaldı ki bölge adliye mahkemesinin kararında gerekçe olarak gösterilen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28.06.2011 tarihli ve 2011/1-130 Esas, 2011/149 Karar sayılı kararında da hükme esas alınan delillerin duruşmada okunmamasının sanığın savunma hakkının ihlal edilmesi niteliğinde olduğunun belirtildiği,

nitekim hükme esas alınan delillerin duruşmada açıkça okunmamasının delilleri hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmiş delil haline getirmeyeceği, esasen sanığın savunma hakkının kısıtlanmasına yönelik olan bozma nedeninin 5271 sayılı Kanun'un 289/1-(i) maddesi kapsamında değil, 289/1-(h) maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, buna göre Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine,

dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 17.07.2019 tarihli ve 2019/2337 Esas, 2019/1922 Karar sayılı kararı ile bozma üzerine İstanbul 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.06.2021 tarihli ve 2019/358 Esas, 2021/319 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun'un 280/1-(g) maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp, taraflar çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,