Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/12551 K.2023/8979

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.03.2023 tarihli ve KYB- 2023/23009 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, her ne kadar Gölbaşı (Adıyaman) Asliye Ceza Mahkemesinin 12/02/2020 tarihli ek kararı ile sanığın üzerine atılı mala zarar verme suçunun 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun öncesinde de uzlaşmaya tabi olduğu, ancak katılanların soruşturma aşamasında 17/04/2007 tarihinde yapılan uzlaşma teklifini kabul etmediklerinden bahisle talebin reddine ilişkin karar verildiği anlaşılmış ise de, söz konusu teklifin yapıldığı tarihte atılı mala zarar verme suçunun uzlaştırma kapsamında bulunmadığı cihetle, anılan uzlaştırma tekliflerinin hukuken geçerli olmadığı gözetilerek yapılan incelemede;

Gölbaşı (Adıyaman) Asliye Ceza Mahkemesinin 24/05/2007 tarihli kararından sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinin 3. fıkrasında yer alan "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin madde metninden çıkarıldığı, 5237 sayılı Kanun’un 7/2. maddesi uyarınca.

"Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur." hükmü de gözetilerek sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun’un 151. maddesinde tanımı yapılan mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında.

6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun’un 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usule göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre, her ne kadar Gölbaşı (Adıyaman) Asliye Ceza Mahkemesinin 12.02.2020 tarihli ek kararı ile hükümlünün üzerine atılı mala zarar verme suçunun 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun öncesinde de uzlaşmaya tabi olduğu, ancak katılanların soruşturma aşamasında 17.04.2007 tarihinde yapılan uzlaşma teklifini kabul etmediklerinden bahisle talebin reddine ilişkin karar verildiği anlaşılmış ise de, söz konusu teklifin yapıldığı tarihte atılı mala zarar verme suçunun uzlaştırma kapsamında bulunmadığı cihetle, anılan uzlaştırma tekliflerinin hukuken geçerli olmadığı gözetilerek yapılan incelemede;

Gölbaşı (Adıyaman) Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2007 tarihli kararından sonra 02.12.2016 tarihinde 29906 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinin 3. fıkrasında yer alan "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin madde metninden çıkarıldığı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7/2. maddesi uyarınca.

"Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur." hükmü de gözetilerek hükümlünün eylemine uyan 5237 sayılı Kanun’un 151. maddesinde tanımı yapılan mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında.

6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun’un 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre hükümlünün hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR