Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1257 K.2024/15484

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın bozmadan sonra kısa kararın açıklandığı 17.02.2022 tarihli duruşmada müdafii bulunmaksızın alınan ifadesinde, müdafi istemediğini belirttiği gibi, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 150. maddesinin 2. ve 3. fıkraları gereğince de sanığa zorunlu müdafi atanmasını gerektirecek bir durum da bulunmadığı hâlde, sanığa bozmadan önceki kovuşturmada barodan atanmış olan müdafii Av. ...

Aktaş'a gerekçeli kararın tebliği üzerine müdafii tarafından karar temyiz edilmiş ise de, anılan müdafiinin sanık hakkında verilen kararı temyize yetkisinin bulunmadığı gözetilerek ve sanığın yüzüne karşı verilen 17.02.2022 tarihli kararda temyiz süresinin müdafie tebliğden tarihinden başladığı belirtilerek yanıltmaya neden olunduğu ve yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre yasa yolu başvurusunun gerçekleştirileceğinin belirtilmemesi nedeniyle, yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün bizzat sanık ...'a tebliğinin gerektiği, ancak kararın sanığa tebliğ edildiğine dair dosyada bir belgeye rastlanmadığından,

gerekçeli kararın ve Dairemizin iade kararının sanık ...'a usûlüne uygun şekilde (sanığın cezaevinde olması hâlinde 5271 sayılı Kanun'un 35/3 ve 263/1. maddelerine göre cezaevinde bizzat kendisine okunup anlatılmak ve cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin bildirilmesi suretiyle tebliği, aksi hâlde sanığın son bilinen adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması hâlinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) ve tebliğ evrakına temyiz süresinin başlangıcı, şekli,