Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1272 K.2023/2243

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 12.11.2015 tarihli ve 2015/42767 Esas sayılı iddianamesiyle, icra dairesi tarafından yediemin olarak kendisine teslim edilen bir kısım eşyanın muhafaza için hacze gidildiğinde yerinde olmadığı iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 289/1. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.06.2016 tarihli ve 2015/578 Esas, 2016/373 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 289/1, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis ve doğrudan 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Anılan kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 12.05.2022 tarihli ve 2020/33520 Esas, 2022/9178 Karar sayılı kararıyla;

'' Basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerekliliği" nedeniyle bozma kararı verilmiştir.

4. Bozma üzerine İstanbul 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.12.2022 tarihli ve 2022/243 Esas, 2022/653 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 289/1, 62, 52. ve 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis ve doğrudan 80.00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanığın borçlu olmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, suçun unsurlarının oluşmadığına, lehe olan hükümlerin uygulanmadığına, zamanaşımı süresinin dolduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1-Haczedilerek sanığa teslim edilen eşyanın, muhafaza için gidildiğinde yerinde bulunamadığı ve akıbetinin sanık tarafından bilinmediği belirlenmiştir. 2. Haciz tutanakları ve sanık savunması dosyada bulunmaktadır. 3. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulduğu ve gereğinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Her ne kadar mahkemece dairemizin 12.05.2022 tarihli bozma ilamı sonrası 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir.” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğuran anılan hükmün uygulanması suretiyle karar verilmişse de; aynı Kanun'un 251/3. maddesinin uygulanabilmesi için basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilmesi ve buna göre duruşma yapılmaksızın hüküm kurulması gerektiğinin anlaşılması karşısında;

aynı Kanun'un 251/1. maddesinde “...duruşma günü belirlendikten sonra basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklindeki hüküm de gözetilmeden, duruşma yapılarak genel hükümler uyarınca yargılamaya devam edilerek aynı Kanun'un 251/3. maddesinin uygulanması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR