Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/12808 K.2024/9924

Sanık müdafiinin 02.09.2022 tarihli dilekçe ile sanık hakkında İspir Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.05.2013 tarihli ve 2011/23 Esas, 2013/42 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan kurulan hükme ilişkin tebligatın usulsûz olduğunu ve gerekçeli kararın tebliğini talep ettiği, dilekçe içeriğine göre eski hâle getirme veya temyiz talebinin bulunmadığı hâlde mahkemece 06.12.2022 tarihli ek karar ile sanık müdafiinin temyiz ve eski hâle getirme talebinde bulunduğu belirtilerek, bahse konu talebin reddine karar verildiğinin anlaşılması karşısında.

İspir Asliye Ceza Mahkemesinin 06.12.2022 tarihli eski hâle getirme ve temyiz talebinin reddine dair ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede.

Sanık müdafiinin 02.09.2022 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz talebi ile birlikte eski hâle getirme isteminde bulunduğu ve eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olduğu belirlenerek; sanığın yokluğunda verilen kararın, sorgusu sırasında mahkemeye bildirdiği adresine gönderildiği, ancak tebligat evrakının mahkemeye iade edildiği, bunun üzerine aynı adrese Tebligat Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca tebligat yapıldığı anlaşılmakta ise de.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan tebligatın geçerli olabilmesi için, ilgilinin kendisine veya adına tebliğ yapılabilecek kimselere, belirtilen adreste kanunun gösterdiği usullere göre daha önceden bir tebligatın yapılmış olması ve muhatabın adres kayıt sisteminde adresinin de bulunmaması gerekmekte olup,

sanığın sorgusunda belirtmiş olduğu adresine daha önce herhangi bir geçerli tebligat yapılmamış olması ve UYAP’tan yapılan incelemede sanığın MERNİS adresinin bulunması nedeniyle 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan tebligatın usulsüz olduğundan sanık müdafiinin 02.09.2022 tarihli temyiz ve eski hâle getirme isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede.

Sanık hakkında kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 163/3. maddesinde tanıımlanan karşılıksız yararlanma suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e maddesine göre hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının, 08.05.2013 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,