Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/12826 K.2024/18369

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-19.03.2013 tarihli tutanağa göre, sanık ...'ın katılanın aracını, kullandıkları diğer aracın anahtarı ile açıp çalıştırdıklarını belirttiği gibi aracın düz kontak yapılarak çalıştırıldığına dair herhangi bir tespitin de bulunmadığının anlaşılması karşısında eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-d maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 142/1-e maddesinden uygulama yapılmak suretiyle eksik ceza tayini,

2-Sanık ...'ün tekerrüre esas alınan İstanbul 33. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.04.2008 tarih ve 2006/1394 Esas, 2008/324 Karar sayılı ilâmında iki ayrı suçtan hükümlülük kararı bulunması karşısında; 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gözetilerek, en ağır cezaya ilişkin hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerekirken, ilâmın tamamının tekerrüre esas alınması ile yazılı şekilde karar verilmesi,