Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/13060 K.2025/17480

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, kamera kayıtlarına göre suça konu telefonun diğer sanık tarafından alındığının sabit olduğuna, sanığın diğer sanığın eylemine iştirak ettiğine dair mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine; sanık ...'ın temyiz isteminin, suça konu telefonu kendisine ait olduğunu düşünerek aldığına, hırsızlık amacının olmadığına;

sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, suçun unsurlarının oluşmadığına, sanığın hırsızlık kastı ile hareket etmediğine, sanığın aleyhinde başka bir delil olmadığına ve beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;