Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/13119 K.2025/2931

Sanık hakkında bozmaya uyularak kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma sonrası yapılan yargılamada sanığın adlî sicil kaydında bulunan ilâmlardan Bursa 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.10.2011 tarihli ve 2010/843 Esas, 2011/689 Karar sayılı ilâmındaki hırsızlık suçundan verilen 2 yıl 6 ay hapis cezası tekerrüre esas alınmış ise de, bozma öncesi yapılan uygulamada sanık hakkında Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.09.2012 tarihli ve 2011/980 Esas, 2012/1238 Karar sayılı ilâmındaki hırsızlık suçundan verilen 2 yıl hapis cezasının tekerrüre esas alınmış olması nedeniyle, koşullu salıverme süresine eklenecek miktar bakımından sanığın kazanılmış hakkının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,