Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/13318 K.2025/18795

Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü.

5271 sayılı Kanun’un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, suçunu kabul edip suça konu demir kapıyı müştekiye iade ettiğine, sanığın gösterdiği pişmanlık, suça konu malın değerinin azlığı, müştekinin zararının karşılandığı hususları göz önünde bulundurulmadan müvekkil hakkında verilen sanık hakkında fazla ceza tayin edildiğine; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile hüküm verildiğine, dosya içerisinde mahkûmiyet için yeterli somut delil bulunmadığına, lehe olan hükümler uygulanmaksızın hüküm verildiğine;

sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, sanık aleyhinde görgüye dayalı hiçbir bilginin mevcut olmadığına, suç konusu mal değerinin azlığı, müştekinin zararının olmaması gibi hususlar dikkate alınmadan lehe olan yasa hükümlerin uygulanmadığına, dosya içerisinde mahkûmiyet için yeterli somut delil bulunmadığı hâlde şüpheden sanık yararlanır ilkesine aykırı şekilde hüküm verildiğine ve sanık hakkında malın değerinin azlığı, müştekinin zararının karşılandığı hususları göz önünde bulundurulmadan fahiş ceza verildiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

5271 sayılı Kanun’un 280. maddesinin 1. fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde bölge adliye mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre Mersin 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.10.2019 tarihli ve 2019/20 Esas ve 2020/660 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanıkların istinaf istemleri üzerine yapılan inceleme neticesinde, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 03.11.2020 tarihli ve 2019/4055 Esas, 2020/2177 Karar sayılı kararı ile “1-Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 2020/5826-2020/64 44... .

Ceza Dairesinin 2020/1421-2020/9249 içtihatlarında belirtildiği gibi.

28.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasa ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3 ve 196/2. maddeleri uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, sanıkların müdafilerinin hazır bulunmadığı duruşmada sanıkların savunması alınarak aynı Kanunun 188/1 ve 289/1-e maddesine aykırı davranılması hukuka kesin aykırılık halinin bulunması,

2-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkındaki Yasanın 108/2. maddesi uyarınca tekerrüre esas birden fazla ilamdan en ağır olanın esas olması gerektiği, sanık ...'un adli sicil kaydında tekerrüre esas Mersin 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/3 88... /117 Karar sayılı ilamından verilen 4 yıl 2 ay hapis cezası yerine daha az ceza içeren Mersin 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/ 39... /91 sayılı ilamından verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının esas alınması, Kabule göre de.

Sanık ... hakkında tekerrür uygulamasına esas alınan Mersin 4.Ağır Ceza Mahkemesinin esas numarasının 2016/30 yerine 2016/39 yazılması, 3-Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, 143 maddeleri uyarınca belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezasından, TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken 6 yıl 3 ay yerine, 5 yıl 15 ay olarak hükmolunması suretiyle eksik ceza tayini, 4-Bizatihi bulundurulması taşınması yasak olmayan, sanıklar tarafından kullanılmayan,

kimliği belirlenemeyen kişi tarafından kaçarken mağdur ...'e gösterilmek istenirken elinden düşen bıçak hakkında kimliği belirsiz kişi yönünden tefrik edilen 2019/525 soruşturma dosyası üzerinden karar verilmesine hükmedilmesi gerekirken müsaderesine karar verilmesi,” nedenleriyle hükümlerin bozulmasına karar verildiği, ancak bozma kararında belirtilen hukuka aykırılıkların aynı Kanun’un 280. maddesinin 1. fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği,

hukuka kesin aykırılık hâllerini düzenleyen yine aynı Kanun’un 289. maddesinin 1. fıkrasının (h) bendinde yer alan “hüküm için önemli olan hususlarda mahkeme kararı ile savunma hakkının sınırlandırılmış olması” kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilerek Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilmek suretiyle yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı,

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 30.04.2025 tarihli ve 2024/6-490 Esas, 2025/197 Karar sayılı kararında “...bölge adliye mahkemelerinin, kanuni dayanağı bulunmayan (5271 sayılı Kanun'un 280. maddesinin birinci fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde sayılanlar hariç) bozma kararları ile iş bu bozma kararına istinaden ilk derece mahkemesince tesis edilen kararların, görevsiz mahkeme tarafından verilmiş olmaları nedeniyle hukuka açık ve ağır aykırılıkla malul olduklarından hükümsüz sayılmaları gerektiğinin…” kabul edildiği,

keza Anayasa Mahkemesinin 12.06.2025 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan 09.01.2025 tarihli ve 2023/33667 sayılı kararı ile de “İstinaf Dairesi kanunda açıkça öngörülmüş hâller dışında bir nedenle bozma kararı vermiş, bunun sonucunda başvurucunun temyiz kanun yoluna başvurma hakkının elinden alınmasına yol açmıştır.

Böylelikle istinaf kanun yolu incelemesine ilişkin kuralların İstinaf Dairesince yapılan yorumun kişilerce öngörülebilecek belirlilikte olmadığı ve kanunun lafzıyla çeliştiği görülmüştür. Diğer bir ifadeyle İstinaf Dairesinin bu kararıyla başvurucunun mahkemeye erişim hakkına kanuni dayanağı bulunmayan bir müdahalede bulunulmuştur.

Açıklanan gerekçelerle İstinaf Dairesinin 5271 sayılı Kanun'da sınırlı olarak sayılı hâller dışında bir sebeple bozma kararı vermesiyle gerçekleşen müdahalenin kanuni dayanağının olmaması nedeniyle başvurucunun Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiğine..." hükmedilmekle yukarıda anılan şekilde verilen bozma kararlarının “hukuka açık ve ağır aykırılıkla malûl” olduğunun teyit edildiği dikkate alınmak suretiyle.

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 03.11.2020 tarihli ve 2019/4055 Esas, 2020/2177 Karar sayılı kararı ile bozma üzerine verilen Mersin 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.03.2021 tarihli ve 2020/609 Esas ve 2021/181 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

5271 sayılı Kanun'un 280. maddesinin 1. fıkrasının (g) bendi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp, taraflar çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,