Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/13992 K.2023/5652

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı,

yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Sanık ...'nin kimlik bilgilerini kullandığı ... hakkında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.05.2008 tarihli ve 2008/3557 Esas No.lu iddianamesi ile, şikâyetçinin iş yerine, hırsızlık amacıyla saat 05.00 sıralarında iş yeri camını kırmak suretiyle girdikten sonra şikâyetçinin komşusu ... tarafından yakalanması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143, 151/1, 53. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... hakkında, İstanbul 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.06.2008 tarihli ve 2008/262 Esas, 2008/684 Karar sayılı kararı ile, hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 35, 53, 151/1, 62, 53. maddeleri gereğince sırasıyla 10 ay hapis, 3 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir. 3.Kararın sanık ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay

6. Ceza Dairesinin, 10.10.2012 tarihli ve 2011/15440 Esas, 2012/16935 Karar sayılı kararı ile, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan zamanaşımı süresi içerisinde dava açılması olanaklı görülerek, hükümlerin onanmasına karar verilmiştir. 4.Hükümlü ... müdafiinin 19.09.2014 tarihli yargılamanın yenilenmesi talebi üzerine, 21.10.2014 tarihinde talebin kabulüne karar verilmiş olup; yapılan yargılama sonucunda İstanbul

45. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.12.2014 tarihli, 2014/333 Esas, 2014/277 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında verilen mahkûmiyet kararının iptaline, ...'ın hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından beraatine, sanık ... hakkında hırsızlığa teşebbüs ve mala zarar verme suçları ile başkasına ait kimlik ve kimlik bilgilerini kullanma suçlarından suç duyurusunda bulunulmasına karar verilmiş, bu karar 10.12.2014 tarihinde kesinleşmiştir.

5. Sanık ... hakkında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.09.2015 tarihli ve 2015/32967 Esas No.lu iddianamesi ile hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 35, 116/2, 151/1, 267, 268, 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davaları açılmıştır. 6. İstanbul

45. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.05.2016 tarihli ve 2015/487 Esas, 2016/240 Karar sayılı kararı ile, sanığın hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 142/2-b (Sehven), 35/2, 116/2, 151/1, 267, 268/1, 267/2, 53. maddeleri gereğince sırasıyla 1 yıl hapis, 9 ay hapis, 6 ay hapis, 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tüm suçlar yönünden hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

7. Kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 24.11.2022 tarihli ve 2021/24043 Esas, 2022/16348 Karar sayılı kararı ile "Hükmün gerekçesiz olması, suç tarihinin karar başlığında yanlış gösterilmesi ile sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünde uygulama maddesinin 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesi yerine aynı Yasa'nın 142/2-b olarak gösterilmesi" nedenleriyle hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir. 8. İstanbul

45. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.02.2023 tarihli ve 2022/685 Esas, 2023/77 Karar sayılı kararı ile, sanığın hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 35/2, 116/2, 151/1, 267, 268/1, 267/2, 53. maddeleri gereğince sırasıyla 1 yıl hapis, 9 ay hapis, 6 ay hapis, 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tüm suçlar yönünden hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, aldığı cezanın üst sınırdan olduğu, ...'ın ismini kullanmasının suç olduğunu bilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ...'nin 10.05.2008 günü, ... vakti, saat: 05.50 sıralarında şikâyetçi ...'a ait ganyan bayiine kapısını kırmak suretiyle girerek içeride bulunan televizyonu yerinden söküp götürmek istediğinde, iş yerinde kurulu bulunan alarmın çalması ve ayrıca şikâyetçinin iş yeri komşusu olan tanık ...'in müdahalesi ile söz konusu dükkandan çaldığı televizyonla uzaklaşmadan yakalandığı, nitelikli hırsızlık eyleminin bu nedenle teşebbüs aşamasında kaldığı, olay yeri inceleme raporunda belirtildiği üzere ayrıca iş yerinin çay ocağı vitrin camı ile duvar saatini kırdığının tespit edildiği,

böylelikle isnat edilen ... vakti bina dahilinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlığa teşebbüs, iş yerini dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme ve yakalandığında ... olarak tanıtıp bu şahsa ait sahte kimliği kullanmak suretiyle, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçlarını işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Sanık suçu ikrar etmiştir. 3.Mahkemece hukuki süreç başlığı altında 7. maddede belirtilen bozma gereği yerine getirilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dava dosyası kapsamı, şikâyetçi beyanı, sanığın ikrarı karşısında sanık hakkında mahkûmiyet hükümleri kurulmasında isabetsizlik görülmediğinden, hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, yasal ve yeterli gerekçe gösterilmek suretiyle teşdiden hükümler kurulduğu,

gerekçeli kararda eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul