Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/14161 K.2024/16712

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, katılan vekilinin temyiz isteminin; sanık hakkında birden fazla karşılıksız yararlanma suçundan düşme kararı verilip verilmediğinin araştırılmadığı, lehe vekâlet ücretine hükmedilmediğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın duruşmada kuruma ödeme yapmak için gittiği ancak kendisine bilirkişi raporunda belirtilenden daha fazla borç çıkardıkları için ödeyemediğine dair beyanda bulunduğu ve bir sonraki celse kuruma bilirkişi raporunu ibraz etmesi üzerine ödeme yaptığı, buna dair dekontu da mahkemeye sunduğu anlaşılmakla Tebliğname de bu yönde bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.