Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/14390 K.2023/3859

Katılan sanıklar ... ve ... hakkında verilen şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme kararlarının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Katılan sanıklar ... ve ...'nın katılan ...'nın ikametindeki camları kırması eyleminde mala zarar verildiği iddiası ile açılan davada; sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1 maddesinde tanımlanan mala zarar verme suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık dava zamanaşımının, 04.06.2014 olan mahkûmiyet kararı tarihi ile 22.02.2023 olan şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme kararı tarihi arasında gerçekleştiği gözetilmeden, katılan sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verilmesi,