Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/14433 K.2025/10094

I. Hükümlü ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde, Ankara 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2023 tarihli ve 2017/2319 Esas, 2023/228 Karar sayılı kararının hükümlü ... ve müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 13.12.2022 tarihli ve 329-797 sayılı ilâmında da açıklandığı üzere önceki kararı temyiz etmeyen veya temyiz talebi reddedilen hükümlünün sonraki hükmü temyiz edemeyeceğine ilişkin ilke ve kabuller karşısında.

Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin, 03.10.2017 tarihli ve 2016/1924 Esas, 2017/9893 Karar sayılı kararındaki diğer sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkındaki lehe bozmanın, 11.03.2014 tarihli hükmü süresinde temyiz etmeyen sanık ...'a sirayet ettirilmesinin, sanığa bozmadan sonra verilen 19.01.2023 tarihli hükmü temyiz hakkı vermeyeceği ve sirayet müessesesinin yasal sonucu gereği hükümlünün bu hükmü temyiz etme yetkisi bulunmadığından,

1412 sayılı CMUK'un 325. maddesi gereği lehe bozmadan sirayet nedeniyle yararlanan hükümlü ... ve müdafiinin, bozma sonrası mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi delaletiyle 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II. Suça sürüklenen çocuk ... ile sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuk ve sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

A - Hırsızlık suçundan kurulan hükümler ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümler yönünden,

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

B - Sanıklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümler yönünden,

Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 03.10.2017 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve sadece suça sürüklenen çocuk ve sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilen 11.03.2014 tarihli ilk kararda, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 116/2, 119/1-c ve 31/3. maddeleri uyarınca hükmolunan sonuç cezanın 8 ay hapis cezası; sanık ... hakkında aynı Kanun'un 116/2 ve 119/1-c. maddeleri uyarınca hükmolunan sonuç cezanın 1 yıl 4 ay hapis cezası; sanık ... hakkında aynı Kanun'un 116/2 ve 119/1-c maddeleri uyarınca hükmolunan sonuç cezanın 1 yıl 2 ay hapis cezası olduğu,

bozma ilâmı sonrasında yapılan kovuşturmada yeni hüküm kurulurken suça sürüklenen çocuğun ve sanıkların eylemine uyan tüm maddeler uygulandıktan sonra sonuç cezalar belirlenip, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gözetilerek hükmolunan yeni cezanın önceki hükümde verilen suça sürüklenen çocuk ... hakkında 8 ay hapis cezası, sanık ... hakkında 1 yıl 4 ay hapis cezası ve sanık ... hakkında 1 yıl 2 ay hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerektiği halde, uygulamada yapılan hatadan ötürü ikinci kez atıfet sağlanarak ve kazanılmış hak kavramına yanlış anlam verilerek,

kazanılmış hakların korunduğundan bahisle, suça sürüklenen çocuk ... hakkında TCK'nın 116/2-4, 119/1-c ve 31/3. maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay hapis cezasına hükmedildikten sonra cezanın 8 ay hapis cezasına indirilmesi ve hapis cezasının aynı Kanun'un 50/3. maddesi uyarınca 4.800,00 TL adlî para cezasına çevrilmesi; sanıklar .. ve ... hakkında TCK'nın 116/2-4 ve 119/1-c maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezasına hükmedildikten sonra cezaların sanık ... yönünden 16 ay hapis cezasına, sanık ... yönünden 14 ay hapis cezasına indirilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış;

dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak,

1. Sanıklar hakkında, Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 03.10.2017 tarihli ilâmından önceki hükümler sanıklar müdafileri tarafından temyiz edildiğinden, bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda sanık ... hakkında tayin olunan 2 yıl hapis cezasının 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gereğince 16 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, 16 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi; sanık ... hakkında tayin olunan 2 yıl hapis cezasının 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gereğince 14 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, 14 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

2. Sanıkların kazanılmış hakkı korunurken hüküm fıkralarında uygulama maddesinin 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi yerine 1412 sayılı CMK'nın 326/son maddesi olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin, sanık ... ve müdafiinin, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle Tebliğname’ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereğince sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmün B-5 nolu hüküm fıkrasının "1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakkı korunarak cezasının 16 AY HAPİS CEZASI ÜZERİNDEN İNFAZINA" şeklinde düzeltilmesine;