Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1498 K.2025/15132

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan 5237 sayılı TCK'nın 245/1 ve 62.maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 4 gün adli para cezasına hükmedildiği, sanık müdafinin istinaf talebi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak sanığın aynı Kanun'un 142/2-e, 168/2 ve 62.maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün temyizi kabil olduğu anlaşılmakla;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın suç kastının bulunmadığına, arkadaşına yardım etmek amacıyla banka hesap bilgilerini verdiğine, sanığın şikâyetçi ile herhangi bir irtibatının olmadığına, tekerrür hükümlerinin uygulanma şartlarının oluşmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;