Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/15228 K.2025/16252

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibari ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/207 Esas, 2014/1446 Karar sayılı ve ilamından dolayı mükerrir olduğu belirtilmiş ise de, 05.02.2015 tarihli ek karar ile ilamın infazının durdurulmasına karar verildiği ve anılan hükmün 17.01.2018 tarihinde kesinleşmesi sebebiyle tekerrüre esas alınamayacağı; ancak sanığa ait adlî sicil kaydındaki 14.07.2013 yerine getirme tarihli Bursa 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 2010/2701 Esas, 2012/1769 Karar sayılı 6136 sayılı Kanun'un 15/1. maddesi gereğince verilmiş 6 ay hapis ve 500,00 TL adlî para cezasına ilişkin ilâmın tekerrüre esas olduğu ve bu mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılmasına ve yerine “Bursa 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 14.07.2013 tarihinde yerine getirilen 2010/2701 Esas, 2012/1769 sayılı,