Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/15259 K.2025/1578

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, karar tarihinde Antalya E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığa kararın 03.11.2022 tarihinde tefhim edildiği,

ancak cezaevinde bulunan sanığa yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesinde belirtilen usule göre yasa yolu başvurusunun gerçekleştirileceğinin belirtilmemesi nedeniyle, sanığın 11.11.2022 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın şikâyetçinin konutunda hırsızlık yapması şeklinde gerçekleşen eyleminde konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/1. maddesi gereği mahkumiyet hükmü kurulması gerektiği gözetilmeden, suç vasfında ve uygulamada hataya düşülerek TCK 116/2. maddesi gereğince iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan hüküm kurularak sonuçta eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılamamıştır. Ancak;

Sanık hakkında kurulan hükümde TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca 1 kat artırım yapılırken 12 ay yerine 1 yıl hapis cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini,