Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/15410 K.2025/21182

I. Sanıklar hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, "ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyizi mümkün olmadığından, sanık ..., sanık ... müdafii ve sanık ... müdafiinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II. Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde

Sanıklar ... ve ... müdafilerinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ...'in temyiz isteminin, suçsuzluğunu ispat edemediğine, delilleri bilmediğine, teşhise elverişli fotoğraflarının karşılaştırılmasını istediğine, diğer sanık ...'yı tanımadığına ilişkin olduğu;

sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, sanığın atılı suçu işlediğine dair inandırıcı, kanaat verici, kesin ve ikna edici delil bulunmadığına, görüntülerdeki şahısların sanık olup olmadığı hususunda bilimsel bir raporun bulunmadığına, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, aksi hâlde ise sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanması ve ikinci kez mükerrirlik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkin olduğu;

sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, sanık hakkında Eskişehir'den bir çok soruşturma ve kovuşturma başlatıldığına, hepsinden beraat ettiğine, olay tarihinde hatırladığı kadarıyla Ankara ilinde olduğuna, sanığın diğer sanıkları tanımadığına, sanığa yönelik kolluk görevlileri tarafından yapılan teşhisin PVSK'ya aykırı olduğuna, dosya içerisindeki CD'lerin ve kamera görüntülerinin uzman bilirkişisine gönderilmediğine, sanık ile ilgili parmak izi, klinik bulgu, görgü tanığı, suç üstü durumu, bina görevlisinin yakalaması gibi herhangi bir durum da söz konusu olmadığına, sanığın beraatini talep ettiklerine,

ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

04.06.2025 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7550 sayılı Kanun’un 14. maddesiyle değişik 5275 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda birinci fıkradaki koşullu salıverilme sürelerinin uygulanacağına ilişkin düzenleme dikkate alındığında, ikinci defa mükerrir sayılan sanıklar hakkında cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanması ve koşullu salıverilme hükümlerinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.