Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/15411 K.2025/20454

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 62. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası verildiği, sanıklar müdafilerinin istinaf talepleri üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 168/1-4, 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezasına hükmedildiği anlaşılmakla, verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanıklar müdafilerinin temyiz istemlerinin, suçun unsurları itibarıyla oluşmadığına, suçun niteliğinin tayininde yanılgıya düşüldüğüne, eksik soruşturma yapıldığına, kanıtların mahkûmiyet kararı verilmesine elverişli olmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 5237 sayılı Kanun'un lehe hükümlerinin uygulanması gerektiğine, cezanın teşdiden hüküm olunmasının isabetsiz olduğuna, yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;