Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/15491 K.2025/19356

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 30.10.2018 tarihli ve 2018/1916 E., 2018/2247 K. sayılı kararının sanığa tebliğ edilmediği Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-57 E., 2022/119 K. sayılı kararında da belirtildiği gibi kararın hazır bulunmayan ilgilisine tebliğ olunması gerektiğinden dolayı sanığın 08.03.2023 tarihli dilekçesiyle süresinde eski hale getirme ve temyiz isteminde bulunduğunun kabulü ile eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olduğundan dolayı Bozüyük 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.03.2023 tarihli ve 2017/450 E., 2017/617 K. sayılı ek kararın yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair, Bursa Bölge Adliye Mahkemesinin 10.03.2023 tarihli ve 2018/1916 E., 2018/2247 K. sayılı ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden,