Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/15505 K.2023/3517

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık müdafi duruşmalı inceleme talebinde bulunmuş ise de; hükmolunan ceza miktarı yönünden 1412 sayılı Kanun'un 318. maddesi uyarınca duruşma talebinin reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Sanığın yargılama konusu olan ve gündüz vakti açık alanda park halde iken şikâyetçiye ait aracı çalmak şeklindeki eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun suç tarihinde yürürlükte bulunan 142/1-b maddesi uyarınca belirlenecek cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 16.10.2015 tarihi ile sanığın denetim süresinde suç işlediği 01.12.2015 tarihleri arasındaki durma süresi de gözetilerek, 21.09.2012 tarihli ilk mahkumiyet kararından hükmün açıklandığı 07.04.2022 tarihine kadar dolmuş olduğu dikkate alınarak zamanaşımı sebebiyle düşme kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı görülmüştür.