Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/15568 K.2025/18519

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin; eksik inceleme ile karar verildiğine, sanığın paraya ihtiyacı olduğu için kullanılmayan klima gaz aktarım borularını küçük hale getirerek bez çantasına koyması ve bahse konu boruları 50,00 TL karşılığında bir hurdacıya satması diğer günde eylemin teşebbüs aşamasında kalması şeklinde olduğuna, sanığın ihtiyacı olması nedeni ile ilgili suça sebebiyet verdiğine, aynı zamanda durumu olmaması nedeni ile de zararı gideremediğine,

iddianamede tanık olarak ifadesi alındığı belirtilen İ.İ. ve A.Y. isimli kişilerin tekrar mahkemece dinlenilmediğine, sanığın samimi beyanlarda bulunmuş olup pişmanlığını dile getirdiğine, bu noktada hiçbir indirim uygulanmaksızın hüküm kurulmasının hukuka ve hakkaniyete aykırılık teşkil ettiğine ve dosyada şüpheden uzak somut delil bulunmadığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.