Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/15737 K.2025/3316

Bayburt Asliye Ceza Mahkemesinin 04.10.2018 tarihli ve 2018/217 Esas, 2018/565 Karar sayılı kararı ile hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerinin sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 04.10.2019 tarihli ve 2018/4270 Esas, 2019/2010 Karar sayılı kararı ile, istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verildiği, anılan kararın temyiz edilmesi üzerine,

Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 12.04.2022 tarihli ve 2021/12344 Esas, 2022/5440 Karar sayılı kararı ile iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu bakımından temyiz isteminin reddine, hırsızlık suçu bakımından ise "sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiğinden" bahisle bozma kararı verildiği,

bozma ilâmından sonra Bayburt Asliye Ceza Mahkemesinin 15.09.2022 tarihli ve 2022/519 E, 2022/794 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyize tâbi olup Yargıtay tarafından incelenmesinin gerekeceği hâlde, hükmün istinaf kanun yoluna tâbi olduğundan bahisle Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderildiği ve 02.12.2022 tarihli, 2022/3032 Esas, 2022/3306 Karar sayılı kararı ile bozma kararı verildiği,

daha sonra Bayburt Asliye Ceza Mahkemesinin 05.01.2023 tarihli ve 2022/981 Esas, 2023/13 Karar sayılı mahkûmiyet kararının verildiği, bu kararın da istinaf kanun yoluna tabi olduğundan bahisle, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesine gönderildiği, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 24.02.2023 tarihli ve 2023/606 Esas, 2023/1096 Karar sayılı kararı ile.

02.12.2022 tarih 2022/3032 Esas, 2022/3306 karar sayılı kararın ve Bayburt Asliye Ceza Mahkemesi'nin 05.01.2023 tarihli ve 2022/981 Esas, 2023/13 Karar sayılı kararının yok hükmünde olduğunun tespitine karar verildiği anlaşılmakla, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesinin 02.12.2022 tarih 2022/3032 Esas, 2022/3306 Karar sayılı bozma kararı ile bozma üzerine Bayburt Asliye Ceza Mahkemesinin 05.01.2023 tarihli ve 2022/981 Esas, 2023/13 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu anlaşılmakla.

Bayburt Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.09.2022 tarihli ve 2022/519 E, 2022/794 Karar sayılı hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne hasren yapılan incelemede;

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır."' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin sanığın beraat etmesi gerektiğine; sanık müdafiinin temyiz isteminin ise sanığın cezalandırılması için her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı bir delil bulunmadığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1.Tüm dosya içeriğine göre; sanığın şikâyetçiye ait iş yerinden hırsızlık yaptığının iddia ve kabul edildiği somut olayda; sanığın aşamalarda kamera görüntülerindeki kişinin kendisi olduğunu ancak el arabası aradığını, hırsızlık yapmadığını savunarak atılı suçlamayı kabul etmediği, kolluk görevlilerince düzenlenen 12.02.2018 CD İzleme ve Tespit Tutanağında; ''Ulu Camii'ne ait kamera görüntülerinde sanığın Paşaoğlu Berber isimli isyerinden hırsızlık olayının meydana geldiği yere girdiğinin görülmüş olduğunun'' belirtildiği, CD İzleme ve Tespit Tutanağının yeterli teknik bilgi ve incelemeyi içermediği,

bu haliyle atılı suçun sanık tarafından işlenip işlenmediğinin tereddüte mahal vermeyecek şekilde saptanmadığının anlaşılması karşısında; sanığın ve iş yerinin temin edilen muhtelif mesafe ve açılardan yüksek çözünürlükteki fotoğrafları ile kamera görüntüleri Emniyet Genel Müdürlüğü veya Jandarma Komutanlığı Kriminal Dairesi Başkanlığına ya da Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi Başkanlığına gönderilip, bu görüntüler üzerinde iyileştirme işlemi yapılarak sanığın bahse konu iş yerine girip girmediğine dair rapor alınmasından sonra sanığın hukukî durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden,

eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,