Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/16197 K.2023/3745

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanıkların hırsızlık suçundan yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b. Maddesinde belirtilen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 5237 sayılı Kanun’un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 01.04.2014 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten, 04.10.2022 karar tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin geçmiş olması sebebiyle düşme kararı yerine sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunduğundan,