Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/16199 K.2025/9055

I-Sanık ... hakkında şikâyetçi ...'e yönelik mala zarar verme; sanık ... hakkında şikâyetçiler ..., ... ve ...'a yönelik mala zarar verme; sanık ... hakkında şikâyetçiler ..., ... ve ...'a yönelik hırsızlık; suça sürüklenen çocuk ... hakkında şikâyetçi ...'e yönelik hırsızlık ve mala zarar verme, şikâyetçiler ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının, sanık ... ve müdafii, sanıklar ..., ... ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiileri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesine göre verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların, aynı Kanun maddesinin 12. fıkrası uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığı ve aynı Kanun'un 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından sanık ... ve müdafii, sanıklar ..., ... ve suça sürüklenen çocuk ... müdafilerinin temyiz dilekçelerinin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar yönünden itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için hükümlerin incelenmeksizin, Tebliğname'ye uygun olarak mahalline İADESİNE,

II- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında şikâyetçiler ..., ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet kararlarına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında bozmaya uyularak kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: