Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/16206 K.2025/6806

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Mahkemenin kabulüne göre sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-d maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu anlaşıldığı hâlde uygulama maddesinin sehven 5237 sayılı Kanun'un 142/d maddesi olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 20.10.2020 tarihli bozma ilâmından önce Mahkemenin 08.09.2015 tarihli ve 2014/1398 Esas, 2015/1075 Karar sayılı ilâmıyla hükmedilen ve sadece sanık tarafından lehe temyiz edilen kararda 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca hükmolunan 2 yıl hapis cezasının 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine aynı Kanun'un TCK'nın 142/2-d maddesi uyarınca hükmolunan 3 yıl hapis cezasının, 2 yıl hapis cezası olarak infazına karar verilmesi yerine, hükmün esasını teşkil eden kısa kararda sanığın "2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına", gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise "2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına" karar verilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,