Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/16337 K.2025/7697

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında adli sicil kaydında yer alan ve en ağır cezaya ilişkin ilâmın tekerrüre esas alınması gerekirken, iki farklı ilâmın gösterildiği anlaşılmışsa da UYAP üzerinden yapılan incelemede tekerrüre esas gösterilen Antalya (Kapatılan) 11. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/931 Esas, 2014/542 Karar sayılı dosyasının Antalya (Kapatılan) 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/104 Esas sayılı dosyasına aktarıldığı, bu dosya üzerinden yapılan incelemede ilâma konu suçun uzlaşma sağlanmasından bahisle sanık hakkında düşme kararı verildiği, dolayısıyla bu ilamın tekerrüre esas alınamayacağı nazara alınarak Eskişehir 5 Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/649 Esas, 2012/301 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,