Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/16212 K.2025/19672

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, samimi olarak ikrarda bulunmasına rağmen, katılanın zararını gidermesi için verilen sürenin yetersiz olduğuna, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Adli sicil kaydına göre; tekerrüre esas mahkûmiyeti bulunan (İstanbul Anadolu 33. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.12.2019 tarihli 2019/1 25... /526 Karar sayılı olan 30.03.2021 tarihinde kesinleşen ilamı ile TCK'nın 103/1-2.c. gereği 3 yıl hapis cezası) sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.