Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1643 K.2023/6591

A. Sanıklar ... ..., ... ... ve ... ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan 26.02.2014 tarihli mahkûmiyet hükümleri yönünden;

İnceleme konusunu oluşturan davada, her ne kadar sanıklar ... ..., ... ... ve ... ... hakkında Tatvan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.02.2014 tarihli ve 2011/678 Esas, 2014/119 Karar sayılı ilâmı ile hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından mahkûmiyet kararı verildiği, mahkûmiyet hükümlerinin temyiz edilmesi üzerine,

Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin, 20.09.2018 tarihli ve 2017/2801 Esas, 2018/12066 Karar sayılı ve 31.03.2021 tarihli ve 2021/11319 Esas, 2021/6325 Karar sayılı kararları ile mala zarar verme suçundan verilen cezaların kesin olması nedeniyle reddine, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından ise sanıklar hakkında "... sanıkların yüklenen suçları işlediğine ilişkin hükümlülüğüne yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı kanıt bulunmaması nedeniyle, sanıkların beraati yerine yazılı şekilde karar verilmesi..." nedeniyle bozulmasına ve devamında bozma üzerine Tatvan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin,

29.05.2019 tarihli ve 2018/428 Esas, 2019/413 Karar sayılı kararıyla hırsızlık suçundan beraatlerine karar verildiği, bu nedenle hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarıyla birlikte işlendiği belirtilen mala zarar verme suçundan da beraat kararı verilmesinin talep edildiği anlaşılmış ise de;

kesinleşen hükümden sonra ortaya çıkan bu durumun ancak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 311/1-e maddesi uyarınca yargılamanın yenilenmesi sebebi olabileceği, kanun yararına bozma gerekçesi yapılamayacağından ve delillerin takdir ve değerlendirilmesinde yanılgıya düşüldüğünden söz edilerek kanun yararına bozma yasa yoluna başvurma olanağı da bulunmadığından, Tatvan 1. Asliye Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 26.02.2014 tarihli ve 2011/678 Esas, 2014/119 Karar sayılı sanıklar ... ..., ... ... ve ... ... hakkında mala zarar verme suçundan verilen kararlara yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

B. Sanıklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan 26.02.2014 tarihli mahkûmiyet hükümleri yönünden;

Somut olayda müştekinin soruşturma aşamasında zararı karşılandığından sanıklar hakkında hükmolunan cezadan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/1. maddesi uyarınca 2/3 oranında indirim yapılması gerektiği gözetilmeyerek, 5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesi uyarınca 1/4 oranında daha az ceza indirimine gidilerek fazla ceza tayin edilmesi sebebiyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden Tatvan 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilmekle kesin nitelikte olan 26.02.2014 tarihli ve 2011/678 Esas, 2014/119 Karar sayılı kararın 5271 sayılı Kanun'un 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA,

aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiyle; sanıklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesi uyarınca belirlenen 120 ... adlî para cezasından aynı Kanun’un 168/1. maddesi uyarınca 2/3 oranında indirim yapılarak sanıkların 40 ... adlî para cezası ile cezalandırılmalarına, devamında aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak sanıkların 33 ... adlî para cezası ile cezalandırılmalarına,

aynı Kanun’un 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdire göre 20,00 TL’den hesaplanarak sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan sonuç cezaların 660,00 TL adlî para cezası olarak belirlenmesine, sanıklar hakkındaki infazın bu ceza miktarı üzerinden yapılmasına, hükümlerin diğer bölümlerinin aynen korunmasına,

C. Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan 26.02.2014 tarihli mahkûmiyet hükmü yönünden;

Somut olayda müştekinin soruşturma aşamasında zararı karşılandığından sanık ... hakkında hükmolunan cezadan 5237 sayılı Kanun'un 168/1. maddesi uyarınca 2/3 oranında indirim yapılması gerektiği gözetilmeyerek, aynı Kanun'un 168/2. maddesi uyarınca 1/4 oranında daha az ceza indirimine gidilerek fazla ceza tayin edilmesi sebebiyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden Tatvan 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip temyiz edilmeksizin kesinleşen 26.02.2014 tarihli ve 2011/678 Esas, 2014/119 Karar sayılı kararın 5271 sayılı Kanun'un 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA,