Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/17156 K.2024/2994

Burdur 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.07.2022 tarihli ve 2016/157 Esas, 2017/247 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Sanığın temyiz dilekçesinin, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Burdur 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.11.2017 tarihli ve 2016/157 Esas, 2017/247 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından mahkûmiyetine karar verildiği, hükmün sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 08.02.2018 tarihli ve 2018/260 Esas, 2018/461 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, sanığın 01.07.2022 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminde bulunması üzerine,

Burdur 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.07.2022 tarihli ve 2016/157 Esas, 2017/247 Karar sayılı ek kararı ile istemin süresinde olmaması nedeniyle temyiz talebinin reddine karar verildiği, ek kararın da sanık tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla, sanığın temyiz dilekçesiyle ilgili Bölge Adliye Mahkemesince 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 296/1. maddesi uyarınca değerlendirme yapılıp karar verilmesi gerekirken bu konuda ilk derece mahkemesince verilen 01.07.2022 tarihli ek kararın hukuken geçersiz olduğu ve ortada temyiz incelemesine konu bir hüküm bulunmadığı anlaşıldığından,