Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/17399 K.2023/4331

Banka veya Kredi Kartlarının Kötüye Kullanılması Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin, 21.02.2023 tarihli ve 2023/692 Esas, 2023/530 Karar sayılı kararının sanık ve müdafii tarafından temyizleri üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Sanık hakkında, İstanbul 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.11.2022 tarihli ve 2022/825 Esas, 2022/883 Karar sayılı kararı ile banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 245/1. maddesi uyarınca kurulan “ 2 yıl 6 ay hapis cezası ve 1.000.00 TL adli para cezası” ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık ile müdafinin temyiz istemlerinin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİNE, B.

Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanun’un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5237 sayılı Kanunun 142. maddesinde, 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun'un 142/2-b ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak,

5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesi uyarınca sanığa atanan zorunlu müdafii huzurunda savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden 25.10.2022 tarihli duruşmada müdafisi olmadan savunması alındığı ve 22.11.2022 tarihli celse de ise sanığın müdafisi eşliğinde savunmasının alındığı ancak bu seferde duruşmada hazır edilen sanığın, mahkemesince savunması alınmadan önce, usulüne uygun şekilde kimlik tespiti yapılmadan ve 5271 sayılı Kanun'un 147. maddesindeki hakları hatırlatılmadan sanık hakkında yargılamaya devam edilerek aynı Kanun'un 188/1, 289/1-e, 147,

191. maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.