Karar Özeti
2. Ceza Dairesi 2023/17491 E. , 2023/8630 K. "İçtihat Metni" K A N U N Y A R A R I N A B O Z M A İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2014/867 E., 2016/325 K. SUÇ : Hırsızlık İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumh
Karar Detayı
2. Ceza Dairesi 2023/17491 E. , 2023/8630 K. "İçtihat Metni" K A N U N Y A R A R I N A B O Z M A İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2014/867 E., 2016/325 K. SUÇ : Hırsızlık İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.05.2023 tarihli ve 2023/41326 sayılı kanun yararına bozma isteminin; " Dosya kapsamına göre; 1-Sanığın, 06/08/2014 tarihinde müştekinin ... mahallesi ... sokakta bulunan ikametinden içerisinde nakit para bulunan çantayı hırsızlamasına ilişkin olay nedeniyle düzenlenen iddianame ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı, bu madde ve fıkranın 18/06/2014 tarihli ve 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yürürlükten kaldırıldığı, bu nedenle suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h madde ve fıkrasının uygulamasının gerektiği hususları nazara alındığında, bu madde ve fıkranın uygulanma ihtimaline binaen 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı verilmeksizin yargılamaya devamla karar verilerek savunma hakkının kısıtlanmasında, 2-Sanık hakkında düzenlenen iddianamede, müştekiye yönelik hırsızlık suçu bakımından sevk maddesi olarak belirtilmediği halde, ek savunma hakkı verilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesi ile artırım yapılması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesine aykırı davranılmasında, isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. II. GEREKÇE-KARAR 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile ... kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (Bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanık ...'in yokluğunda verilen 04.04.2016 tarihli mahkûmiyet kararının sanığın doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21. maddesi gereğince “MERNİS adresi” ibaresi ile çıkarılan tebligatın ve bu doğrultuda yapılan 27.04.2016 tarihli tebliğ işleminin usûlsüz olduğu, bu itibarla anılan kararın usûlüne uygun kesinleşmediği ve kanun yararına bozmaya konu yapılamayacak olması nedeniyle ... Asliye Ceza Mahkemesinin 04.04.2016 tarihli ve 2014/867 Esas, 2016/325 Karar sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.