Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/17646 K.2025/21075

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29.05.2024 tarihli ve 2024/2-209 Esas, 2024/168 Karar sayılı kararında kabul ve ifade edilen ilkeler karşısında; kanun yoluna başvuru hakkının etkin biçimde kullanıldığı kabul edilerek yapılan temyiz incelemesinde;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 11.10.2022 tarihli ve 2022/1263 Esas, 2022/2338 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve müdafii tarafından temyiz isteminde bulunulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 25.10.2022 tarihli ve 2022/1263 Esas, 2022/2338 Karar sayılı ek kararı ile sanık müdafiinin iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarına yönelik temyiz isteminin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2. maddesi gereğince kesin olması nedeni ile reddine karar verildiği, ek kararın sanık müdafiine tebliğ edildiği, ancak sanık müdafiinin ek kararı temyiz etmediği,

sanığın 24.10.2022 tarihli temyizi yönünden bir inceleme yapılmadığı hususları birlikte değerlendirilmekle, sanığın temyiz isteminin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 11.10.2022 tarihli ve 2022/1263 Esas, 2022/2338 Karar sayılı asıl kararına ve hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme suçlarından verilen hükümlere yönelik olduğu, sanık müdafiinin temyiz isteminin ise.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 11.10.2022 tarihli ve 2022/1263 Esas, 2022/2338 Karar sayılı asıl kararına ve sadece hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik olduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

I- Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçları için kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurularının esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II- Sanık hakkında hırsızlık suçu için kurulan hükmün yapılan incelemesinde

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise. "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ve müdafiinin temyiz nedenlerinin "iş yerinin camının açık olduğuna, olay yeri inceleme raporunda camın kırık olduğuna dair tespite yer verilmediğine, bu hali ile hırsızlık suçuna konu eylemin suçun basit hâlini oluşturduğuna, sanığın aşamalarda suçu ikrar etmesine ve pişman olmasına rağmen hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddesi uyarına indirim yapılmadığına" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;