Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/17685 K.2024/19459

Yokluğunda verilen kararın, sanığın kovuşturma aşamasında alınan ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine MERNİS şerhi yazılmaksızın tebliğ yapılması gerektiği gözetilmeden, sanığın doğrudan MERNİS adresinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre 25.05.2015 tarihinde yapılan karar tebliği işleminin usulüne uygun olmayıp geçersiz olduğunun anlaşılması nedeniyle, sanığa sonradan cezaevinde 14.04.2023 tarihinde yapılan karar tebliği üzerine dosyaya vekaletname sunan sanık müdafiinin 19.04.2023 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca ve yukarıda belirtilen gerekçeyle temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın yargılama konusu eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 163/3. maddesinde tanımlanan suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e. maddesinde belirtilen 8 yıllık dava zamanaşımının, zamanaşımını kesen son işlem olan 27.04.2015 tarihli mahkûmiyet tarihinden itibaren inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,