Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/18215 K.2025/52

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.Ancak;

Sanık hakkında bozma öncesi kurulan hükümde birinci kez mükerrirliğe esas alınan Adana 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/301 Esas, 2014/831 Karar sayılı kararının tekerrüre esas olduğu kabul edilerek tekerrür hükümleri uygulandığı ve anılan hükme yönelik aleyhe bir temyiz istemi bulunmamasına rağmen bozmadan sonra yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında ikinci kez mükerrir olduğu belirtilerek tekerrür hükümlerinin uygulanması suretiyle 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesine aykırı davranılması,