Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/18458 K.2024/2349

Başsavcılığının 26.05.2023 tarihli ve KYB-2023/46319 sayılı kanun yararına bozma isteminin. Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12/09/2006 tarihli ve 2006/359-7944 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağı nazara alınarak yapılan incelemede, 1-Benzer bir olayla ilgili Yargıtay

2. Ceza Dairesinin 18/04/2018 tarihli ve 2018/2546 esas, 2018/4726 karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, sanığın gece vakti müştekiye ait Başak Gıda isimli iş yerine profil demirini eğip, camını kırarak girip sigaraları çalması suretiyle gerçekleşen olayda, mahkemece 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun sanığın lehine olduğundan bahisle nitelikli hırsızlık suçundan 8 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de.

5237 sayılı Kanun'un 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı Kanun'un 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, eylemin hırsızlık suçu yanında 5237 sayılı Kanun'un 116 ve 119. maddesine uyan işyeri dokunulmazlığını ihlâl etme ihlal etme ve aynı Kanun'un 151. maddesindeki mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde, 2- 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9/3. maddesindeki “Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak,

ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir.” şeklindeki düzenleme uyarınca, sanık lehine olan kanun hükmünün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle tespit edileceği, 5237 sayılı Kanun'a göre yüklenen hırsızlık, konut dokunmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını oluşturan eylemler nedeniyle,

aynı Kanun'un 61. maddedeki ölçütler dikkate alınarak temel cezanın artırım ve indirim oranlarının ne şekilde saptanması ve 765 sayılı Kanun'da hırsızlık suçlarında ağırlaştırıcı neden olmayan gece vakti kavramının, 5327 sayılı Kanun'un 143. maddesine göre cezayı artırıcı neden olmasının ve artırım oranının takdiri ile bireyselleştirmenin yapılması için duruşma açılmasının zorunlu bulunduğu gözetilmeden, dosya üzerinden yazılı şekilde karar verilmesinde,

3-5237 sayılı Kanun’un 58/5. maddesinde yer alan “Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenlemeye göre, kayden 05/08/1984 doğumlu olan sanığın tekerrüre esas alınan Konya

5. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/12/2000 tarihli ve 2000/940 esas, 2000/1447 sayılı kararına konu suçun işlendiği 02/09/2000 tarihinde 18 yaşından küçük olduğu anlaşıldığından, söz konusu mahkûmiyet kaydının tekerrüre esas alınamayacağı gibi, adlî sicil kaydında yer alan başkaca tekerrrüre esas alınabilecek bir mahkûmiyet hükmünün de bulunmaması karşısında, sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilemeyeceğinin gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından,

her iki yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan yasa maddeleriyle verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe yasa değerlendirmesi yapılması ve temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi ile bireyselleştirme amacına yönelik takdir hakkının kullanılması ve önceki yasaya göre suçların yasal öğelerinde yapılan değişikliklerin tartışılması için duruşma açılmasının zorunlu bulunduğu gözetilmeden dosya üzerinden yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek şekilde hüküm kurulması, 2.Tüm dosya kapsamına göre;

olay günü hükümlünün şikâyetçinin iş yerinin sağlam ve muhkem olan demir profil demirlerini eğip, camını kırarak içeriye girip, suç tarihine göre değeri pek hafif kabul edilen suça konu malları çaldığı, suç nedeniyle oluşan zararın karşılanmadığı ve şikâyetçinin şikâyetçi olmadığı olayda.

5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek,

hükümlünün eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 493/1, 59, 81/2. maddeleriyle, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143, 145, 62, 53, 116/4, 62, 53. maddeleri kapsamında olup ( iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden uzlaşma hükümleri de değerlendirilerek) sonucuna göre lehe yasanın saptanması gerektiği dikkate alınmadan 5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddesine aykırı davranılması, 3.Hükümlü ... hakkında tekerrüre esas alınan Konya

5. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.12.2000 tarihli ve 2000/940 Esas, 2000/1447 Karar sayılı ilâmının, hükümlünün 18 yaşından küçükken işlediği suç nedeniyle mahkûmiyetine ilişkin olup, 5237 sayılı Kanun'un 58/5. maddesi uyarınca anılan ilâmın tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Konya