Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/18555 K.2024/6346

Sanık müdafiinin temyiz dilekçesinin içeriğine göre sadece hırsızlık suçundan kurulan hükmü temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde, 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-g ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak; her ne kadar sanığa 23.09.2020 tarihli celsede zorunlu müdafii atanmasına karar verilmiş ise de;

sanığa savunmasının alındığı 17.01.2019 tarihli celsede 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca zorunlu müdafi atanması gerektiği gözetilmeden savunması alınıp yargılamaya devam edilmek suretiyle aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılarak sanığın savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunduğundan,