Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1862 K.2024/6836

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanığın tüm aşamalarda ısrarla atılı suçu işlemediğini savunduğu, suça konu paraların çekildiği ya da harcandığı yerleri gören kamera görüntüsünün tespit edilemediği ve sanığı teşhis edebilen herhangi bir tanığın bulunmadığı, sanık ...'in, hakkında beraat kararı verilen arkadaşı temyiz dışı sanık ...'den bir kez Finansbank'a ait kredi kartını emaneten aldığını, bununla 14.06.2008 tarihinde 200,00 TL'lik harcama yaptığını ve kartı iade ettiğini, bu tutarı da Ahmet'e ödediğini, başka bir kartını kesinlikle almadığını beyan ettiği,

sanığın savunmasında belirttiği 200,00 TL'lik harcamaya ait pos cihazı satış belgesinin de dosya kapsamında yer aldığı, sanığın kendisine ait banka hesabına para aktardığına ya da ...'e ait başka bir banka kartını kullandığına dair herhangi bir belgenin temin edilemediği ve Ahmet'in suça konu paranın aktarıldığı Ziraat Bankası hesabına ait banka kartını ve şifresini de sanık ... ile paylaştığı şeklindeki soyut beyanı dışında, sanığın yüklenen suçu işlediğine dair mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, hukuka uygun, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,