Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/19696 K.2025/1359

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibari ile 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan değişiklik öncesi 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-b maddesinde öngörülen hapis cezasının alt sınırının 3 yıl olduğu, atılı suçun işlendiği 25.03.2014 tarihi itibarıyla öngörülen hapis cezasının alt sınırı gözetilmeden, alt sınırdan ceza tayin edilerek hüküm kurulduğu belirtildiği hâlde temel ceza olarak 5 yıl hapis cezasına hükmedilmek suretiyle çelişkiye neden olunması,

2- Önceki hükmün suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında, lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin suça sürüklenen çocuğa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,