Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/19818 K.2025/465

Bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 22.11.2021 tarihli bozma ilâmından önce Mahkemenin 11.04.2016 tarihli ve 2012/205 Esas, 2016/580 Karar sayılı ilâmıyla hükmedilen ve sadece sanık tarafından lehe temyiz edilen kararda 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca hükmolunan 3 yıl hapis cezasının 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine aynı Kanun'un TCK'nın 142/2-f maddesi uyarınca hükmolunan 5 yıl hapis cezasının, 3 yıl hapis cezası olarak infazına karar verilmesi yerine sanığın sonuç olarak 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,