Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/1992 K.2025/10414

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezasına hükmedildiği, sanık müdafiinin istinaf talebi üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince dosya üzerinden yapılan incelemede, ilk derece mahkemesi kararının hüküm fıkrasından, TCK'nın 143.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılarak, sanık hakkında sonuç cezanın 5 yıl olarak belirlenmesine karar verilmek suretiyle, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, hükmün temyizi kabil olduğu anlaşılmakla;

İlk Derece Mahkemesince hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin, müdafii huzurunda alınmayan kolluk beyanının hükme esas alındığına, sanığa, katılanın zararını gidermek isteyip istemediğinin sorulmadığına, sanığın güncel adlî sicil kaydına göre akıl hastalığı sebebiyle verilmiş güvenlik tedbirleri olduğuna, cezai ehliyetinin tam olmadığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak;

Sanığın tekerrüre esas alınan Gaziantep 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.01.2012 tarih ve 2011/484 Esas, 2012/4 Karar sayılı ilâmında, birinci kez tekerrüre esas alınan Adana 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.10.2009 tarihli ve 2006/66 Esas, 2009/693 Karar sayılı ilâmına konu suçun 04.09.2008 tarihinde işlendiği, 28.09.1990 doğumlu olan sanığın bu suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK’nın 58/5. maddesi uyarınca, fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanamayacağı, sanığın adli sicil kaydında başkaca ikinci kez mükerrirliğe esas alınabilecek ilâmın bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın birinci kez mükerrirliğine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasından, ikinci kez tekerrür uygulanmasına ilişkin olan kısmın çıkartılması ile yerine “ Gaziantep 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.01.2012 tarih ve 2011/484 Esas, 2012/4 Karar sayılı ilâmında 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d,

143 ve 62.maddeleri uyarınca verilen 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 58/2-b maddesi uyarınca birinci kez mükerrir olduğu anlaşıldığından, aynı Kanun'un 58/6. maddesi gereğince hapis cezasının mükerrirlere göre infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına,” cümlesi eklenmek suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca usul ve yasaya uygun olan Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının,