Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/20035 K.2024/11636

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasında sanığın adlî sicil kaydında bulunan Banaz Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/648 Esas ve 2015/424 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas alınması doğru olmakla birlikte, bu dosya ile ilgisi bulunmayan Reyhanlı 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/411 Esas ve 2021/356 Karar sayılı ilâmının da tekerrüre esas alınmasına karar verilmesi,