Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/20454 K.2025/22795

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143. maddeleri uyarınca 9 yıl hapis cezası verildiği, sanık müdafiinin istinaf talebi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, duruşma açılarak ilk derece mahkemesi hükmü kaldırılıp sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h. maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezasına hükmedildiği anlaşılmakla, verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, gerekçesiz olarak alt sınırın üzerinde ceza verildiğine, sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;