Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/20500 K.2023/9593

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümlü ... hakkında İstanbul 42. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2016 tarihli ve 2016/229 Esas, 2016/360 Karar sayılı kararı ile hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerinin temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 20.10.2021 tarihli ve 2021/7201 Esas, 2021/17277 Karar sayılı kararı ile,

mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde, "14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin reddine ilişkin mahkemece verilen ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden,

bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair 15.07.2016 tarihli ek kararın onanmasına", sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise "Dosya içeriğinden suçun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeyerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak,

aynı Kanun'un 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmek suretiyle hükümlerin onanmasına" karar verilerek kesinleştiği,

yargılamanın yenilenmesi talebi üzerine İstanbul 42. Asliye Ceza Mahkemesince 05.07.2022 tarihinde yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne karar verildiği ve duruşmalı olarak yapılan yargılamanın yenilenmesi yargılaması sonucunda, 31.05.2023 tarihli ek karar ile, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 323/1. maddesi uyarınca önceki hükmün onaylanmasına, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 62, 116/2, 62, 151/1, 62, 52. maddeleri gereğince sırasıyla 1 yıl 8 ay hapis, 5 ay hapis ve 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmakla.

5237 sayılı Kanun'un 66/5. maddesinde yer alan “Aynı fiilden dolayı tekrar yargılamayı gerektiren hallerde, mahkemece bu husustaki talebin kabul edildiği tarihten itibaren fiile ilişkin zamanaşımı süresi yeni baştan işlemeye başlar” şeklindeki düzenleme dikkate alınarak zamanaşımının gerçekleşmediği belirlenerek yapılan incelemede,

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

5271 sayılı Kanun’un 323/1. maddesinde “Yeniden yapılacak duruşma sonucunda mahkeme, önceki hükmü onaylar veya hükmün iptali ile dava hakkında yeniden hüküm verir.” şeklinde yer alan hükme aykırı olarak, önceki hükmün aynen onaylanmasına karar verilip ayrıca önceki hükümlerle aynı olacak şekilde yeniden hükümler kurulması,