Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2053 K.2025/19857

Sanıkların hırsızlık suçundan ilk derece mahkemesince 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği, kararın istinaf edilmesi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi tarafından sanıkların 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi uyarınca beraatlerine karar verildiği anlaşılmakla; kararın temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek katılanın temyiz isteminin; kurumca yedi adet hak ediş düzenlendiği ve malzemelerin bedelinin sanıklara ödendiğine, bahse konu malzemenin mülkiyetinin kuruma ait olduğuna, suçun sabit olduğuna ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;