Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/20544 K.2025/3793

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gaziantep 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.02.2018 tarihli ve 2017/588 Esas, 2018/112 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 25.04.2019 tarihli ve 2018/2900 Esas, 2019/849 Karar sayılı kararı ile, istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verildiği, anılan kararın temyiz edilmesi üzerine,

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 24.01.2022 tarihli ve 2022/544 Esas, 2022/560 Karar sayılı kararı ile "Sanığa duruşmadan vareste tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmadan hükümlülüğüne karar verilmesi ve 06.2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 62. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması, gerektiğinden" bahisle bozma kararı verildiği,

bozma ilâmından sonra Gaziantep 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.09.2022 tarihli ve 2022/390 E, 2022/746 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyize tâbi olup Yargıtay tarafından incelenmesinin gerekeceği hâlde, hükmün istinaf kanun yoluna tâbi olduğundan bahisle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderildiği ve Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 11.11.2022 tarihli, 2022/2789 Esas, 2022/2312 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine verildiği,

yukarıda belirtildiği üzere, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 11.11.2022 tarihli, 2022/2789 Esas, 2022/2312 Karar sayılı kararın hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu anlaşılmakla. Gaziantep 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.09.2022 tarihli ve 2022/390 Esas, 2022/746 Karar sayılı hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne hasren yapılan incelemede;

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin ise verilen cezanın orantılı olmadığına, sanığın ayrıntılı savunmasının alınmadığına, beyan edilen zararın mevcut bir zarar olup olmadığının net olmadığına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasını gerektirecek bir durum olmadığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihi 13.09.2017 olduğu hâlde 14.09.2017 olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.06.2016 kesinleşme tarihli 2009/1035 Esas, 2012/76 karar sayılı kararından dolayı mükerrir olduğu belirtilmiş ise de sanığa ait adli sicil kaydında yer alan Gaziantep 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.09.2015 kesinleşme tarihli 2014/643 Esas, 2015/490 Karar sayılı ilamının Gaziantep 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.11.2012 kesinleşme tarihli 2012/220 Esas, 2012/452 Karar sayılı ilamını tekerrüre esas almasından dolayı sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.