Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/20913 K.2024/813

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.06.2023 tarihli ve KYB-2023/61575 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7. maddesinin 2. fıkrasında "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.", 3. fıkrasında "Hapis cezasının ertelenmesi, koşullu salıverilme ve tekerrürle ilgili olanlar hariç; infaz rejimine ilişkin hükümler derhal uygulanır." şeklindeki düzenleme ile,

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 03/02/2017 tarihli ve 2016/12513 esas, 2017/626 karar sayılı ilâmında yer alan "..5237 sayılı TCK'nın yürürlüğe girdiği 01.06.2005 tarihinden önce 22.09.2004 tarihinde işlenen suç nedeniyle, sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın lehe olması nedeniyle uygulandığı durumda; bu Kanun'un 58. maddesinde bir infaz rejimi olarak düzenlenen, suç tarihinde yürürlükte olmayan ve sanık aleyhine sonuç doğuran tekerrür hükümleri uygulanamaz.." şeklinde belirtildiği üzere,

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun tekerrürü düzenleyen 58. maddesinin 6. fıkrasında, tekerrür halinde hükmolunacak cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirileceği, ayrıca cezanın infazından sonra da denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının hükme bağlandığı, tekerrürün 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nda cezanın artırım nedeni olarak öngörülmüş iken, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nda koşullu salıverilme süresini de etkileyecek şekilde bir infaz rejimi kurumu olarak düzenlendiği,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 08/04/2008 tarihli ve 2008/1-57 esas, 2008/74 sayılı kararında da belirtildiği üzere 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 58. maddesi uyarınca kişinin mükerrir sayılması için ilk hükmün kesinleşmesinden sonra ikinci suçun 01/06/2005 tarihinden sonra işlenmesi yeterli olup, ilk suçun 01/06/2005 tarihinden önce veya sonra işlenmesinin herhangi bir önemi bulunmadığı,

Somut olayda; Antalya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/01/2015 tarihli kararında, sanığın 03/05/2006 tarihinde işlediği hırsızlık suçu sebebiyle İzmir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/11/2007 tarihli 2006/377 esas, 2007/632 sayılı kararı ile verilen mahkumiyet hükmünü ikinci kez tekerrüre esas aldığı, bu ilamda da hükümlünün 17/09/2003 tarihinde işlediği hakaret suçuna ilişkin Manisa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/11/2004 tarihli ve 2003/323 esas, 2004/535 sayılı kararı ile verilen mahkumiyet hükmünü de birinci kez tekerrüre esas alındığının anlaşılması karşısında, mahkemesince hükümlünün talebinin reddine karar verilmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Hükümlü hakkında Antalya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2015 tarihli kararıyla hırsızlık suçundan mahkûmiyet kararı ile birlikte 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesi uyarınca ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği, sanığın temyizi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesinin, 03.04.2019 tarihli ve 2018/1786 Esas, 2019/4606 Karar sayılı ilâmı ile hükmün onanmasına karar verildiği, kanun yararına bozmaya konu edilen Antalya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.11.2022 tarihli kararıyla hükümlü hakkında birinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiş ise de.

Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşen bir kararda Mahkemece re'sen bu şekilde bir karar verilemeyeceğinden yok hükmünde olan inceleme konusu kararın kanun yararına bozmaya konu edilemeyecek olmasından dolayı talebin reddine karar verilmiştir.

III. KARAR