Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/21489 K.2025/903

Sanığın başvurabileceği yasa yolu, süresi, mercii ve şeklinin kuşkuya yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmesi gerektiği hâlde, sanığın yokluğunda verilen hükümde yasa yolunun ve başvuru süresinin gösterilmediği anlaşılmakla; Sanığın, usulüne uygun olarak kesinleşmeyen bu karara yönelik sanık vasisinin 16.05.2023 tarihli dilekçesinin temyiz istemi mahiyetinde ve süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca yukarıda açıklanan gerekçeyle temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın 20.05.2001 tarihinde gündüz vakti şikâyetçinin park hâlindeki kilitli aracının camı kırılmak suretiyle içeriden suça konu eşyaların çalınması şeklindeki eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1,522 maddeleri ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, 151/1, 66/1-e ve 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Kanun’un 7/2, 5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 5237 Sayılı Kanun hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Kanun’un 66/1e ve 67/2-d maddelerinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, mahkûmiyet tarihi olan 02.11.2001 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,