Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/21549 K.2023/5264

Mala zarar verme suçundan sanık ...’nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1, 43/2. maddeleri delaletiyle 43/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.500,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Malatya 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.01.2022 tarihli ve 2021/652 Esas, 2022/54 Karar sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 12.05.2023 tarihli ve 94660652-105-44-14584-2022-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.07.2023 tarihli ve 2023/63114 sayılı Tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede. 1) Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 01.03.2018 tarihli ve 2017/15053 Esas, 2018/2242 Karar sayılı ilâmında, "...... ... bırakılması veya kontrol edilmemesi nedeniyle mala zarar verilmiş olması durumunda, mala yönelik tehlikeler suç kapsamında bulunmadığından, 177. maddedeki suç oluşmaz.

Buna karşın, failin saldırgan olan hayvanının mala zarar verebileceğini öngörmesine karşın ... bırakması olayında, doğrudan veya olası kastla mala zarar verme suçunun oluşabileceği düşünülmelidir.

Fail, hayvanın saldırabileceğini öngöremeden ... bırakmışsa, eyleminin manevi unsuru taksir olup, mala zarar verme suçunun taksirle işlenmiş biçimi düzenlenmediğinden, suç oluşmayacaktır...." şeklinde belirtildiği üzere, Somut olayda; sanığa ait büyükbaş hayvanların katılanlara ait tarlaya girerek otlak ve ağaçlara zarar vermesi şeklinde gerçekleşen fiil nedeniyle sanığın, müştekilerin mallarına zarar verme doğrudan kastıyla hareket ettiğine dair dosya kapsamında herhangi bir bilginin bulunmadığı,

eylemin taksirle işlendiği anlaşılmakla, mala zarar verme suçunun ise taksirle işlenemeyeceği ve sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesinde, Kabule göre de. 2) Dosya kapsamına göre, sanık hakkında katılanların zararının karşılanmadığından bahisle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına ilişkin karar verilmiş ise de.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesinin şartlarından olan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230/6-c maddesinde yer ...

"Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi, gerekir." biçimindeki açıklama da nazara alındığında, ilk olarak müştekinin zararının tespiti gerekmekte olup, somut olayda, sanığın 15.12.2021 tarihli celsede müştekilerin zararını gidermek istediğini beyan ettiği, dosyada mahkemesince somut bir zarar tespiti yaptırılmadığı,

hâkimin basit bir araştırma ile müşteklerin zararının tespitini sağlaması gerektiği, müştekilerin zararının tespitini takiben de zararı gidermesi amacıyla sanığa makul bir süre verilmesi gerektiği, bu hususlar yerine getirildikten sonra sonucuna göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde, 3) Benzer bir olaya ilişkin olarak Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 30.04.2013 tarihli ve 2012/6-1524 Esas, 2013/152 Karar sayılı ilâmında belirtildiği üzere,

mağdurun iade veya tazmini kabul etmemesinin sanık lehine yorumlanmayarak yerel mahkemece zararın ve bu zararın hangi aşamada karşılanmak istendiğinin tespit edilip bir ödeme noktası tayin edilerek sanığa zarar giderme imkânı sunulduktan sonra sonucuna göre 5237 sayılı Kanun’un 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama şartlarının bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi ve sanığın hukukî durumunun buna göre tayin edilmesi gerektiği nazara alındığında;

somut olayda, sanığın 15.12.2021 tarihli celsede zarar bildirildiğinde gidermek istemesine rağmen, soruşturma ve kovuşturma aşamalarında zarar tespiti yapılmadan ve sanığa zararı ödeme imkânı da verilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ: Sanığa ait 7 adet büyükbaş hayvanın ikâmet adresinden yaklaşık 2-3 km uzaklıktaki katılan ...'ya ait 18 dönümlük yonca bahçesine ve yaklaşık 7-8 dönüm regras tarlasına zarar verdiği, katılan ... ...'ya ait yaklaşık 4,5 dönüm ... bahçesine 10 adet büyükbaş hayvanın girmiş olduğu ve zarar verdiği olayda, sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiş ise de; sanığın katılanlara ait bahçelere ve tarlaya zarar verme kastı ile hareket ettiğine ve sanıklarla arasında bir husumetin bulunduğuna dair delil bulunmadığı gibi, büyükbaş hayvanların katılanın bahçesine girip fidanları yiyerek zarar vereceğini de öngörememesi karşısında;

sanığın eyleminin taksir düzeyinde kaldığı ve mala zarar verme suçunun taksirle işlenmesinin mümkün olmadığı gözetilmeden, yasal unsurları oluşmayan atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi nedeniyle (1) numaralı kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, Malatya 11. Asliye Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 25.01.2022 tarihli ve 2021/652 Esas, 2022/54 Karar sayılı kararın, 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiyle, unsurları oluşmayan mala zarar verme suçundan sanığın BERAATİNE,